De steppe over

In het guesthouse in Karakol blijven de overlanders maar binnenstromen. We stonden al met een Landrover, een Mercedes-truck, 2 Bremachs en een Unimog. De dag erna komen daar nog een Landcruiser en een hele dikke MAN-truck bij. Het ene voertuig nog mooier, groter en beter uitgerust dan de ander. En daar staan we dan toch maar mooi tussen met ons kleine camperbusje.
Na 2 dagen is het weer tijd om te gaan. We rijden 's ochtends nog naar een mooie rotsformatie in de buurt. Terug in het dorp gooien we de tank vol, slaan op de bazaar verse groente in en geven onze laatste somoni's uit bij de supermarkt aan wat luxe producten. Vooral met de parmezaanse kaas die we hebben aangeschaft zijn we in onze nopjes.
Dan alvast een stukje richting de grens met Kazachstan. Zo'n 30 kilometer voor de grens kamperen we net over de top van een onverharde pas. Een prima plekje. Als we net kamp hebben gemaakt komt er een cowboy aan. Hij stijgt af en maakt ons duidelijk dat hij dorst heeft. We geven hem wat water. Bier wil hij niet hebben, een sigaretje wel. We praten wat met handen en voeten. Hij is rond de middag uit Karakol vertrokken en zit dus al zes uur op het paard. Wel is hij bijna thuis, dat is aan de andere kant van de berg. Zijn enige Engels is 'My name is Aybek'. Ook wij stellen ons voor. Als Ellen wil weten hoe zijn paard heet, wordt het de cowboy te gortig en stapt hij bulderend van het lachen weer op. Misverstand of ongepaste vraag? We zullen het nooit weten.
De volgende dag gaat de grens erg vlot. Ook het rijden in Kazachstan schiet behoorlijk op. Een bepaald stuk hebben we zelfs een heuse snelweg. De bedoeling is dat deze helemaal van China naar Sint Petersburg gaat lopen. Helemaal af is het nog niet. Toch lukt het nog diezelfde dag naar Almaty te rijden.
Almaty blijkt een leuke stad te zijn. Er zijn veel restaurants en koffiehuizen. Ook zijn er meerdere irish pubs. Dat schikt, want ik wil graag een rugbywedstrijd kijken. Omdat de zenders die de wedstrijd uitzenden in Kazachstan niet te ontvangen zijn, moet het via een stream. De kwaliteit daarvan is zo slecht dat we de helft van de tijd naar een stilstaand beeld zitten te gluren. De aanwezige expats zijn dit blijkbaar wel gewend. Ondanks dat we sommige try's alleen in de herhaling zien, wordt het een gezellige middag.
Na ook nog een dagje sightseeen verlaten we Almaty weer. Onderweg naar de Altai zijn er niet zoveel dingen die we willen zien. De reis gaat over de uitgestrekte Kazachse steppe. Mooi om te zien, maar niet erg afwisselend. We maken dus lange dagen met veel kilometers. Zo kunnen we daar alvast een beetje aan wennen. Ook straks in Rusland zullen we regelmatig dagen met veel kilometers moet maken om weer op tijd thuis te komen.
Maar eerst dus nog het Altai gebergte. We zijn nu net de Kazachse kant van de Altai ingereden en vinden het nu al mooi. Omdat we geen permit hebben voor het grensgebied met China, mogen we niet overal komen. We blijven hier nog 2 dagen rondrijden en gaan daarna nog de Russische kant bekijken, tot aan de Mongoolse grens aan toe.