De parels van de zijderoute

Na een maand of 2 onderweg te zijn, zijn we inmiddels echt op de zijderoute terecht gekomen. We werken en-route netjes de pareltjes af. Khiva vinden we zo indrukwekkend dat we een gids charteren die ons meeneemt in alle ins en outs van de museumstad. Zo leren we van alles over moskeen, madrassa's en mausolea. Die kennis komt later nog goed van pas want zowel in Bukhara als in Samarkand staan die ook overal. De een nog groter, hoger, mooier of rijker gedecoreerd dan de ander. Maar allemaal in dat mooie Islamitische turquoise blauw.

In Khiva kennen we een hotel waar je kunt kamperen. Als we hier het terrein op rijden, blijkt er een groep van 8 Duitse campers te zijn. Zij vertrekken de volgende ochtend vroeg zodat we daarna nog een dagje rust hebben. Als ook 's avonds alle toeristen uit het stadje verdwenen zijn, is het echt een 1001-nacht sprookje. De volgende ochtend hebben we tijdens het ontbijt bezoek van een jong katje. Of ik hem niet wil hebben vraagt de eigenaar. Hij is wel heel schattig maar dat laten we maar even achterwege.

Het wordt weer tijd voor wat afwisseling en avontuur in de woestijn. Of beter gezegd in dat wat er van over is. Nu hebben ze in Oezbekistan het Aralmeer al om zeep geholpen, de woestijn is ook niet helemaal meer wat we er bij hadden voorgesteld. In tegenstelling tot de Afrikaanse woestijn waar het zand is wat de klok slaat, is het hier rotsachtig met veel steen en behoorlijk wat begroeiing. Her en der staan struiken en bomen. We bezoeken 'de gouden cirkel' met prachtige kasteelruines. Gelukkig is het die dag net wat bewolkt en waait het stevig. De temperatuur loopt de meeste dagen namelijk al wel op tot 40 graden. En zonder beschutting is dat in de woestijn best warm.

Voor 's nachts zoeken we een mooi plekje om te bushcampen en te stargazen. De volgende ochtend wordt ik wakker van een boel belgerinkel. Een grote kudde geiten en schapen heeft ons gevonden. Na een tijdje duikt ook de herder met z'n ezels op. Hij probeert onze camping stoelen even uit, drinkt een bakkie oploskoffie mee en laat ons weer achter. We pakken op ons gemak de boel weer in en rijden naar Bukhara.

Hier kamperen we bij een hostel voor de deur. Waar we voor een paar dollar gebruik mogen maken van wifi, toilet en douche. En ontbijt (pannenkoek, aardappelpie's en warme pap). Wat goed bevalt want die avond maken we het met een paar biertjes voor ons doen behoorlijk laat. Met een paar Belgen en Nederlander, wisselen we, nadat we pizza zijn wezen eten, mooie reisverhalen uit.

Weer duiken we de woestijn in. Op zoek naar het kasteel van Alexander de Grote bij Nurata. De ruine blijkt van een afstandje meer op een kasteel te lijken dan als je er dicht bij bent. Dus na een rondje gelopen te hebben, zoeken we Memphis weer op, kopen nog wat flessen water en gaan weer op zoek naar een bushcamp plekje. We genieten van een flesje wijn bij een prachtige zonsondergang.

Samarkand is de grootste zijderoute stad. Er staan prachtige gebouwen in de stad en omdat we het centrum groot is, lopen we behoorlijk wat af. Vooral de Registan (plein met 3 madrassahs) en de Sah i pinda (de straat met diverse mausolea) zijn prachtig. Tussen de sightseeing door, vind ik ook nog tijd om naar de kapper en de manicure te gaan. Life goes on, zal ik maar zeggen.

Zo werken we die volgende ochtend ook nog wat sights af en gaan we daarna fris en fruitig op weg naar Sachrisabz. Hier staat alles in het teken van Timur. We bezoeken ruïnes, kastelen, een museum en een mausoleum en erkennen dan dat we aan onze max zitten qua kraaltjes en spiegeltjes. Tijd voor wat natuur.

Die avond bushdampen we op een berg waar het 's avonds heerlijk afkoelt en vlakbij bij een stroompje staan. Heerlijk plekje en er is weinig leuker dan vrij ergens te kunnen kamperen. We gaan er maar van uit dat dit geen problemen oplevert als we volgende week het land gaan verlaten. Formeel moet je namelijk van elke nacht aan kunnen tonen waar je geslapen hebt door middel van je registratieslips die de hotels je geven. Maar moeder natuur geeft die niet, dus we missen een paar slips.

Nu zijn we in Tashkent. Niet echt een pareltje maar voor ons heerlijk om eens uit te splashen met een grote en schone hotelkamer met badkamer en suite en 'westers' uit eten gaan. Er zijn hier weinig bezienswaardigheden. En dat wat er was, is verwoest door de grote aardbeving in 1966. Daarna hebben de Russen hier de stad voor ruim 2 miljoen mensen opnieuw opgebouwd wat betekent dat er veel asfalt en beton is in combinatie met een superfijn metronetwerk. Het voorzieningenniveau is hier hoog en de mensen spreken ook een woordje Engels. Ons Russisch laat namelijk nog wel wat te wensen over.

We willen de zijderoute door Oezbekistan afronden door - hoe toepasselijk - een bezoek te brengen aan de zijdefabrieken in de Fergana vallei in het zuidoosten. Vooralsnog is het vinden van diesel echter even de uitdaging. Auto's rijden hier namelijk op gas, methaan, propaan of benzine en de diesel die in het land beschikbaar is, wordt op de zwarte markt verhandeld. Afhankelijk van met hoeveel diesel de fixers bij ons hotel ons vanavond blij kunnen maken, zullen we de laatste dagen in Oezbekistan doorbrengen. Daarna staat Tajikistan op het programma.